Utlenianie cyjankow

Metody elektrochemiczne są wykorzystywane do anodowego utleniania cyjanków z utworzeniem cyjanianów, przy czym cyjaniany mogą być utleniane dalej do dwutlenku węgla i azotu lub też mogą ulegać hydrolizie. Sposób ten, wykorzystywany najczęściej do unieszkodliwiania stężonych roztworów cyjanków, prowadzi się zwykle do granic stężenia cyjanków w roztworze ok. 1 g/l. Ponieważ dalsze utlenianie przebiega coraz wolniej, pozostałe cyjanki unieszkodliwia się najczęściej konwencjonalną metodą chlorowania. W przypadku roztworów cyjankowych zawierających metale, np. miedź, cynk, kadm itp., zachodzi jednoczesne osadzanie ich na katodzie. Często dla przyspieszenia procesu i obniżenia zużycia energii elektrycznej dodaje się do roztworu chlorek sodowy, co powoduje powstawanie na anodzie jonów podchlorynowych, które dodatkowo utleniają cyjanki— proces nosi wtedy nazwę elektrochlorowania. Istnieje wiele odmian tej metody różniących się konstrukcją zastosowanych urządzeń, warunkami prądowymi, temperaturą itp. Najczęściej stosuje się elektrody grafitowe, tytanowe lub ze stali nierdzewnej, a zużycie energii elektrycznej wynosi od kilkunastu do kilkudziesięciu kWh/kg CN. Istnieją również praktyczne możliwości zastosowania anodowego utleniania cyjanków w roztworach rozcieńczonych w procesie ciągłym. Dogodnym rozwiązaniem jest zastosowanie tego sposobu bezpośrednio w linii obróbki powierzchniowej metali, wówczas roztwór z płuczki odzyskowej po kąpieli cyjankowej jest w sposób ciągły recyrkulowany przez elektrolizer, w którym zachodzi anodowe utlenianie cyjanków i osadzanie metali na katodzie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>