Pomiar zdolnosci krycia

Pomiary zdolności krycia mają na celu wykazanie, w jakim stopniu w danej kąpieli pokrywane są wgłębienia, tj. wykazanie obecności i wielkości miejsc nie pokrytych. Wyniki pomiarów, wg metod proponowanych przez różnych autorów, najczęściej podaje się jako stosunek obszaru powierzchni pokrytej powłoką w pewnych umownie ustalonych warunkach do całej powierzchni blaszki wyrażony w procentach. Wyniki uzyskane różnymi metodami są podobnie jak wyniki pomiarów rozkładu metalu zupełnie ze sobą nieporównywalne. Najbardziej rozpowszechniona, a więc stosunkowo najbardziej znana, jest metoda pomiaru w komórce prostopadłościennej. Katodą jest w tym przypadku blaszka zgięta pod kątem prostym. Po przeprowadzeniu elektrolizy wyprostowuje się i ocenia obszar powierzchni pokrytej lub nie pokrytej. Inną metodę, dość zbliżoną do opisanej, proponuje Rousselot. Umieszcza on w komórce Hulla katodę zgiętą pod kątem 78°. Po przeprowadzeniu elektrolizy wyprostowuje się katodę i mierzy w jej środku długość odcinka nie pokrytego. Jako wynik podaje się w procentach stosunek długości płaszczyzny pokrytej do długości całej blaszki.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>