Usuwanie zelaza

Odżelazianie wody polega najczęściej na utlenianiu żelaza dwuwartościowego do trójwartościowego i wytrącaniu nierozpuszczalnego osadu Fe(OH)3. W zależności od postaci, w której znajduje się żelazo w wodzie, od własności wody oraz od żądanego stopnia odżelazienia stosuje się aerację wody, alkalizowanie wody wapnem i aerację, koagulację lub oczyszczanie wymieniaczami kationowymi. Najczęściej stosowaną metodą jest aeracja, zwłaszcza w przypadku obecności łatwo hydrolizujących związków żelaza, np. wodorowęglanów. Polega ona na utlenianiu powstającego w wyniku hydrolizy Fe(OH)2 do Fe(OH)s tlenem z powietrza. Reakcja przebiega tym szybciej, im pH wody jest większe od 7, oraz im wyższa jest temperatura...

czytaj więcej >

Pluczka odzyskowa

Przy jednostopniowej płuczce odzyskowej i przy przeciętnych warunkach produkcyjnych stężenie równowagowe soli wnoszonych z płuczki poprzedzającej kąpiel waha się w granicach l—2krotnego stężenia soli w wodzie płuczącej, a przy większej liczbie stopni płukania (a więc i przy większym odzysku) 1,3— 3krotnego stężenia soli w wodzie płuczącej. Jak z tego wynika, w przypadku odzysku kąpieli dla umknięcia nadmiernego zasolenia kąpieli niezbędne jest wprowadzanie do płuczki poprzedzającej wody demineralizowanej. Podobnie jest w przypadku zanieczyszczeń pochodzących z kąpieli poprzedzającej kąpiel odzyskiwaną, w związku z czym w przypadku odzysku kąpieli konieczne jest zwiększenie kryterium płukania (tj. stopnia rozcieńczenia) w płuczce poprzedzającej kąpiel odzyskiwaną...

czytaj więcej >

Temperatura plukania

Temperatura płukania jest ustalana w zależności od rodzaju kąpieli przed lub po płukaniu. Płukanie w wodzie zimnej stosuje się po kąpielach kwaśnych, np. po trawieniu i aktywacji. Woda zimna usuwa łatwo warstewkę kwasów i jonów metali trawionych. Natomiast woda gorąca sprzyja powstawaniu na powierzchni wyrobów warstwy tlenków przeszkadzających następnie w wiązaniu metalu powłoki z metalem podłoża. Płukanie w wodzie zimnej stosuje się również w drugich i trzecich płuczkach po odtłuszczaniu i aktywacji w alkaliach, a przed kąpielą do osadzania powłoki galwanicznej, aby nie dopuścić do wysuszenia wyrobów i tworzenia na ich powierzchni tlenków. Do płukania nie należy jednak stosować zbyt zimnej wody (poniżej 16°C), gdyż zmniejsza to skuteczność płukania...

czytaj więcej >

Jakosc wody

Odpowiednia jakość wody stosowanej do płukania jest ważna zarówno ze względu na ochronę osadzanych powłok galwanicznych przed działaniem związków chemicznych, jak i ze względu na ochronę kąpieli technologicznych przed zanieczyszczeniem składnikami poprzedzających je roztworów. Powszechnie wiadomo, że woda miękka pozostawia mniej plam i osadów na powierzchni wyrobów niż woda twarda. Ma to szczególne znaczenie przy końcowym płukaniu wyrobów, poprzedzającym ich suszenie. Woda o twardości przekraczającej 5,7 mwal/l zasadniczo nie nadaje się do płukania. Często, zwłaszcza przy szybkosprawnych kąpielach pracujących na gorąco, o dużym stopniu odparowania, czystość wody do płukania nie powinna być mniejsza od czystości wody używanej do sporządzania kąpieli...

czytaj więcej >

Metody okreslania ilosci

Na podstawie przeprowadzonych badań i pomiarów można stwierdzić, że najbardziej uciążliwe z punktu widzenia ochrony powietrza atmosferycznego są następujące procesy, z których produkty gazowe odprowadzane są na zewnątrz układem wentylacji mechanicznej: Procesy przygotowawcze — trawienie stali w kwasie solnym — źródło emisji chlorowodoru, trawienie miedzi i jej stopów w kwasie azotowym — źródło emisji tlenków azotu. Procesy podstawowe — w kąpielach cyjankowych — źródło emisji cyjanowodoru oraz chromowanie — źródło emisji bardzo toksycznego i agresywnego aerozolu związków chromu. Z pozostałych procesów emitowane są bardziej lub mniej stężone aerozole pary wodnej o charakterze kwaśnym lub alkalicznym, nie stanowiące zagrożenia dla otoczenia i dające się w prosty sposób wyłapać...

czytaj więcej >

Toksycznosc sciekow

Jednymi z najbardziej toksycznych składników ścieków z galwanizerni są cyjanki. Ich stężenia trujące dla ryb i innych organizmów wodnych są rzędu dziesiątych części mg/l. Toksyczność cyjanków zwiększa się przez zwiększanie pH, wzrost temperatury wody oraz zawartości soli mineralnych, a zwłaszcza przez zmniejszenie zawartości tlenu w wodzie. Duże znaczenie ma tu również obecność metali związanych z cyjankami w odpowiednie jony kompleksowe. Nawet bardzo trwałe cyjankowe aniony kompleksowe, np. żelazo i żelazicyjanki, mogą w odpowiednich warunkach pod działaniem światła słonecznego ule:gać rozkładowi fotochemicznemu, wytwarzając wolne jony CN. Szkodliwy wpływ zawartych w ściekach metali polega zarówno na ich toksyczności, jak i na działaniu mechanicznym (osad wodorotlenków)...

czytaj więcej >

Przyspieszenie sedymentacji

Niekiedy w celu przyspieszenia sedymentacji ścieków stosuje się tzw. flokulanty pochodzenia mineralnego, organicznego oraz syntetyczne. Te ostatnie stanowią rozpuszczalne w wodzie długołańcuchowe cząsteczki o budowie liniowej otrzymane w wyniku polimeryzacji związków nienasyconych. Wśród flokulantów polimerycznych rozróżnia się wielkocząsteczkowe związki niejonowe oraz jonowe. Przy koagulacji wody i ścieków najszersze zastosowanie znalazły pochodne kwasu poliakrylowego, np. poliakryloamid, oraz pochodne alkoholu poliwinylowego. Flokulanty jonowe (polielektrolity) działają poprzez zobojętnianie ładunków elektrycznych, którymi obdarzone są koloidowe cząstki zawiesiny, umożliwiając ich koagulację...

czytaj więcej >

Grubosc powloki

Grubość powłoki powinna być taka jak na wyrobach, z dokładnością do 10%. Następnie z pokrytej blachy wycina się gilotyną trzy jednakowe próbki w postaci pasków o wymiarach 10X280 nim. Paski należy wycinać w odległości co najmniej 25 mm od krawędzi blachy. Z próbek zmywa się dokładnie powłokę lakierową rozpuszczalnikiem organicznym.Grubość każdej próbki należy zmierzyć mikrometrem z dokładnością do 0,001 cm. Przyjmuje się przeciętną z 10 pomiarów w różnych miejscach. Grubość każdej z próbek w poszczególnych miejscach pomiarów nie może się różnić więcej niż o 5%. Przy wykonywaniu próbek dla każdego rodzaju i danej grubości powłoki oraz każdego rodzaju kąpieli należy sporządzić jeden wycinek blachy, z którego wycina się trzy próbki...

czytaj więcej >

Jakosc powlok

Przy rozpatrywaniu procesów galwanicznych trzeba pamiętać, że istnieje ścisła współzależność między jakością powłok a składem kąpieli i parametrami jej pracy. Powłoki wysokiej jakości uzyskać można jedynie z kąpieli o konkretnym składzie, przy określonym stężeniu jonów metali i stosowaniu określonych zakresów takich parametrów, jak temperatura, gęstość prądu, mieszanie itp. Wszelkie odstępstwa od ustalonego składu lub wyjście poza zakres dopuszczalnych parametrów powodują złą pracę kąpieli, a więc i uzyskiwanie powłok o złej jakości. Stosowanie właściwych parametrów pracy kąpieli w galwanizerni musi być bezsprzecznie przestrzegane i jest dość łatwe przy stałym kontrolowaniu procesów za pomocą odpowiednich przyrządów...

czytaj więcej >

Krzemiany

Krzemiany i krzemionka pogarszają wydajność prądową kąpieli cyjankowych, a w temp. 80°C powodują powstawanie plam i zmatowień na powłokach. Ponadto w kąpielach do miedziowania mogą zwiększać polaryzację anodową. W kąpielach do niklowania krzemionka, wytrącając się, może być przyczyną pittingu i chropowatości powłok. Fosforany powodują chropowatość powłok niklowych, a przy stężeniu 50 mg/l powstawanie powłok matowych i ciemnych. Azotany i azotyny są powodem wielu wad błyszczących powłok niklowych, jak porowatość, twardość, kruchość i pitting, oraz zmniejszają katodową wydajność prądową, wgłębność kąpieli, a ponadto rozkładają dodatki blaskotwórcze. Mogą powodować również chropowatość powłok chromowych i zmniejszenie zakresu użytkowych gęstości prądu...

czytaj więcej >