Metoda kulometryczna

Metodę kulometryczna stosuje się do wyznaczania średniej lub miejscowej grubości pojedynczych oraz wielowarstwowych powłok galwanicznych z chromu, cynku, cyny, miedzi, kadmu, niklu, srebra i niklu chemicznego, osadzanych z kąpieli konwencjonalnych oraz kąpieli zawierających dodatki blaskotwórcze. Metodą kulometryczna nie można bezpośrednio oznaczać grubości powłok dyfuzyjnych, z metali szlachetnych i platynowców oraz powłok stopowych i porowatych. W przeciwieństwie do większości innych metod na wynik oznaczania grubości powłok niklowych metodą kulometryczna nie wywiera wpływu skład kąpieli ani parametry osądzania. W praktyce oznaczanie grubości powłoki metodą kulometryczna sprowadza się do pomiaru natężenia prądu i czasu, w którym następuje całkowite rozpuszczenie powłoki. Koniec procesu sygnalizowany jest skokiem potencjału. W układzie pomiarowym próbka z badaną powłoką jest anodą, katodą zaś naczyńko metalowe, w którym znajduje się roztwór rozpuszczający powłokę. W przypadku gdy przedmiot z badaną powłoką jest cały zanurzony w roztworze, oznacza się grubość średnią, natomiast gdy naczyńko z elektrolitem jest ustawione na badanej powłoce — oznaczana jest grubość miejscowa.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>