Magnez i sod

Magnez w kąpielach do niklowania, tworząc siarczan magnezowy, powoduje powstawanie miękkich i błyszczących powłok oraz zwiększa przewodność i wgłębność kąpieli. Jednak po przekroczeniu granicy rozpuszczalności siarczan magnezowy może być przyczyną pittingu i zmniejszenia odporności korozyjnej powłok, a w kąpielach do chromowania natomiast zmniejsza ich wgłębność. W kąpielach alkalicznych i cyjankowych, a zwłaszcza w kąpielach cynialiowych, działa podobnie jak wapń. Może wytrącać się w cyjankowych kąpielach do miedziowania, powodując szorstkość i porowatość powłok. Sód i potas zwiększają m.in. twardość i kruchość powłok niklowych. W kąpielach fluoroboranowych do miedziowania przy stężeniu powyżej 0,6 g/l zmniejszają zakres użytkowych gęstości prądu, a w kąpielach do chromowania — ich wgłębność. Żelazo w kąpielach cyjankowych w obecności większych ilości węglanów może wytrącać się w postaci żelazocyjanku sodowego. Żelazo przy stężeniu powyżej 4 g/I powoduje zmatowienie powłok kadmowych, a przy stężeniu powyżej 0,75 g/l — grubokrystaliczność powłok miedzianych osadzanych z kąpieli cyjankowych. Natomiast przy srebrzeniu nawet niewielkie stężenia żelaza w kąpieli są przyczyną powstawania plam na powłoce.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>